باز از آن غنچه خونين كفن |
| رسته گلى تازه ترا چون سمن |
گلشن دين يافته زين ، زيب وزين |
| گلبن توحيد على حسين |
گلشن گردون ورياش بهشت |
| در بر آن روضه نمايند زشت |
سر زده زان باز نهال عجب |
| داده ثمره هاى علوم وادب |
شد صدف گوهر عالى فرش |
| ساحت شهرى كه على شد درش |
علم كه در روى زمين وافرست |
| از دم عيسى نفس باقر است |
باز شكفته گلى از باغ او |
| داده جلا ديده ما زاغ او |
بست دهان دگران راز گفت |
| غنچه شدند آن همه واو شكفت |
صادق صديق به صدق وصفا |
| ناظر ومنظور به صدق وصفا |
باز آن گلبن عالى تبار |
| وه چه رطب بود كه آمد ببار |
لآكام ولايت شده شيرين ازو |
| يافته تمكين عجب دين ازو |
آنكه ببرد از دل اغيار بيم |
| كاظم غيض است به خلق كريم |
باز دميد از چمن او گلى |
| كامده روح قدسيش بلبلى |
خاك خراسان شده زو مشك بو |
| خلق به آن بو شده در جستجو |
دم چه زنم از صفت بى حدش |
| داده پيمبر خبر از مرقدش |
خلق محمد كرم مرتضى |
| هر دو عيان ساخت على الرضا |
باز از آن طينت عنبرسرشت |
| جلوه گرى كرد گلى از بهشت |
برد به تقوى گرو از مابقى |
| شهرت از آن يافت به عالم تقى |
سر زده زآن باغ على منظرى |
| در صف شيران جهان صفدرى |
زنگ زداى دل هر متقى |
| كنيت او گشت از آن رو نقى |
او به تفاوت شده آئينه اى |
| تا فكند عكس به گنجينه اى |
زاده از آن زبده پيغمبرى |
| محسن احسن ، حسن عسكري |
بحر سخا ، كان وفا وكرم |
| ساية ده طوبى باغ ارم |




