مرا دليست بسوى وصال او مايل  

مرا رخيست بخال رهش نهاده ذقن  

اگر ز خار ره وصل او كشم خوارى  

بديده خار رهش را نهم بجاى سمن  

چو شمع آتش شوقش مرا برافروزد  

تنم بود دل مشتاق را بجاى لگن  

ز دست قدرت وبازوى شاه عالى قدر  

روايتى دهمت در سخن چو درّ عدن  

چو زهر قاتل اعدا گرفت حضرت را  

براه موت ببايست پيشكى رفتن  

ز محرمان در خويش بنده اى را گفت  

كه من چو روح روان را جدا كنم ز بدن  

براى مدفن من اين محلّ قبرم را  

شكاف ونيك نظر كن كه هست منزل تن  

در او ببين كه يكى چشمه ايست روح فزا  

كه هست منبع او جنت اله منن  

نهاده تخت وز سندس لباس من پيدا  

روان بيار ومرا ساز از آن لباس كفن  

پسم بيار در اين روضه بهشت برين  

ز قبر ساز تن اشرف مرا مكمن  

روايتى است كه بعد از وفات شاه رضا  

ز بهر قبر گشودند منزل احسن