ز گل نسيم تو جويد دل چو غنچه من  

كه يوسف است مرادم ز بوى پيراهن  

تو نو گلى ومنم جانگداز كوره غم  

تو يوسفى ومنم مبتلاى چاه حزن  

رواست با رخ تو ترك ديدن خورشيد  

خطاست بى خط تو ياد آهويان ختن  

به قصد كشتن احباب زلف را مگشا  

پى شكست دل خسته طره را مشكن  

سرم چو حق تو شد در ره وفادارى  

بيا وحق خود آخر ز گردنم بفكن  

ز زلف كج كه رخت راست مى كند چوگان  

دلم فتاده چو گويى درون چاه ذقن  

ز جور چين سر زلف كافرت شايد  

كه من بدرگه سلطان دين كنم مأمن  

امام روضه رضوان على بن موسى  

رضا وراضى ومرضى ومرتضاى زمن  

همام وهادى ومهدى وهاشمى هيئت  

امام وآمر ومشكور ومكه مسكن  

بزرگ اهل هدايت بعلم وحلم وكرم  

حبيب اهل روايت به اتفاق حسن