مجلس بیست و هفتم درباره سخن او -عَزَّ وَجَلَّ- که قطعاً تو کسی را که دوست داری هدایت نمی‌کنی

ابوالفتح محمد بن حسن -رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ- گفت، استادم ابوالحسن علی بن عبدالله مقری معروف به ابوالفحاص -رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ- برایم حدیث کرد، گفت استادم ابواسحاق ابراهیم رفاعی -رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ- برایم حدیث کرد، گفت استادم ابوعبدالله حسین بن حمدان خصیبی -نَضَّرَ اللَّهُ وَجْهَهُ- برایم حدیث کرد گفت استادم ابومحمد عبدالله بن محمد جنان فارسی زاهد -قَدَّسَ اللَّهُ رُوحَهُ- برایم حدیث کرد، گفت استادم محمد بن جندب یتیم الوقت -عَلَيْهِ السَّلَامُ- برایم حدیث کرد، گفت: در دهلیز خانه مولا -عَزَّ عَزُّهُ- از اسحاق درباره سخن او -عَزَّ وَجَلَّ- پرسیدم که: ﴿قطعاً تو کسی را که دوست داری هدایت نمی‌کنی، بلکه خداست که هر کس را بخواهد هدایت می‌کند و او به راه‌یافتگان داناتر است﴾¹. اسحاق گفت: این آیه درباره میم که جلالت و بزرگی یاد او را باد نازل شده است، و او دوست داشت که خانواده‌اش از بنی‌هاشم و قریش را وارد دین خود کند، و آنان را به سوی شناخت خدا می‌کشاند، اما آنان پاسخی نمی‌دادند، پس خداوند او را در این باره سرزنش کرد. پس محمد بن جندب -عَلَيْهِ السَّلَامُ- به اسحاق گفت: وای بر تو ای