هستند که بدن‌هایشان سالم است؛ پس هر کس در دنیا به جذام، پیسی، لنگی کجی فک، قوزپشتی، کوری یک چشم و مانند اینها مبتلا بوده است، در روز قیامت در حالی که چیزی از این آسیب‌ها در آنها باشد، نمی‌آیند. همان‌گونه که مولا -عَزَّ وَجَلَّ- فرموده است: ﴿و همان‌گونه که شما را نخستین بار آفریدیم، تنهای تنها به سوی ما آمدید﴾¹. اسماعیل بن محمد گفت: ناگاه ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- فرا رسید، پس من و اسحاق برای او برخاستیم. هنگامی که -مِنْهُ السَّلَامُ- نشست، گفتم: ای سرور من، همانا من از اسحاق درباره فلان و بهمان پرسیدم و او چنین و چنان به من خبر داد. پس ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- فرمود: بله این پاسخ اهل ظاهر است، پس ای اسحاق در باطن این چه می‌گویی؟ و از مولا حسن عسکری -عَزَّ عَزُّهُ- چه شنیده‌ای؟ اسحاق گفت: همه احادیث نیازمند باطن نیستند. ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- فرمود: آیا مولا صادق -عَزَّ عَزُّهُ- به جابر -مِنْهُ السَّلَامُ- نفرمود: ای جابر، همانا سخن ما باطن و ظاهری دارد؟ پس جابر -مِنْهُ السَّلَامُ- گفت: ای مولای من، آیا سخن شما باطن و ظاهری دارد؟ ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: بله، تا هفت وجه. جابر -مِنْهُ السَّلَامُ- گفت: تا هفت وجه ای مولای من؟ ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: تا هفتاد. جابر -مِنْهُ السَّلَامُ- گفت: ای مولای من، تا هفتاد؟ ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: تا هفتصد. جابر -مِنْهُ السَّلَامُ- گفت: ای مولای من، تا هفتصد؟ ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: تا هفت هزار. جابر -مِنْهُ السَّلَامُ- گفت: ای مولای من، تا هفت هزار؟ ایشان -عَزَّ عَزُّهُ-