خداوند لعنت کند بنده‌ای را که بنده دیگری را علیه مولایش فاسد کند. و -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: هر کس به مردی آیه‌ای از کتاب خدا بیاموزد، او مولای اوست. ای اسحاق، پس کتاب همان میم که جلالت و تعظیم برای ذکر اوست می‌باشد، و آیه ظهوری از ظهورات میم -عَزَّ عَزُّهُ- است. پس هر کس ظهوری از ظهورات میم که جلالت و تعظیم برای ذکر اوست را به شاگردی بشناساند پس او مولای اوست. بنابراین ای اسحاق، ظهورات همان آیات هستند، زیرا تو هرگاه آیه‌ای از آیات را در کتاب خدا یافتی، پس آن یک ظهور است، چرا که آن از آیاتِ میم که جلالت و تعظیم برای ذکر اوست می‌باشد. زیرا ظهور او همان آیات اوست، و آیات او همان وجود اوست، و وجود او همان رؤیت اوست، و رؤیت او همان توحید اوست، و توحید او همان اخلاص برای اوست، و اخلاص برای او همان نفی صفات از اوست، و نفی صفات از او همان جدایی و تمایز او از خلقش می‌باشد، و تمایز او از خلقش به این معناست که او پروردگار است و همه بندگان اویند، و او همان معنی -عَزَّ عَزُّهُ- است. پس این را بشناس ای اسحاق، و آنچه را به تو گفته شد و در تمام کَورها و دَورها در آن به خطا رفتی، به یاد داشته باش. سپس بشارت آمد که آن حجتِ امیدبخش از طریق ولادت ظهور کرده است؛ -جَلَّ وَعَلَا- کسی که ﴿نه زاده است و نه زاییده شده﴾¹.