ابوشعیب که تو جز سخن نیکو نمی‌گویی. ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- گفت: فرزندان در اینجا همان شاگردان هستند، زیرا آنان خانواده و نان‌خور ما محسوب می‌شوند. همان‌گونه که پیامبر -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: از کسی آغاز کن که سرپرستی او را بر عهده داری. و خانواده تو عبارتند از: فرزندانت، مؤمنان، و شاگردانی که توحید خداوند را به آنان القا کرده‌ای. اما کسی که از صلب تو کافر بیرون آمده باشد، نه از توست و نه تو از او هستی. پس پیامبر -عَزَّ عَزُّهُ- فرمان داد تا تقیه در معرفت خداوند را به آنان بیاموزیم، پس -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: فرزندان خود را به فزع عادت ندهید، یعنی به کشف و فاش ساختن اسرار؛ و به آنان در شناخت خداوند، سکوت و ادب بیاموزید، و راز خدا را برای افراد ناشایست فاش مسازید. این‌گونه یعقوب که اسرائیلِ خداست و او همان میم برای معنی -عَزَّ عَزُّهُ- یعنی یوسف است به ما ادب می‌آموزد و می‌فرماید: ﴿ای پسرکم، خواب خود را برای برادرانت بازگو مکن﴾¹ یعقوب به ما می‌آموزد که راز خدا و معرفت او را برای افراد ناشایست فاش نسازیم. پس هر کس تبذیر کند و راز را بپراکند و فاش سازد، از شیاطین است. این‌گونه او -جَلَّ وَعَلَا- فرمود: ﴿همانا پراکنده‌کنندگان راز برادران شیاطین‌اند﴾² پس به خدا پناه می‌بریم از فاش ساختن راز خداوند برای نااهلان.