مجلس اول در باب آب دهان محمد در چشم علی -عَزَّ عَزُّهُمَا-

ابوالفتح محمد بن حسن بغدادی می‌گوید: استادم ابوالحسن علی بن عبدالله مقری معروف به ابوالفحاص، به من حدیث کرد، گفت: استادم ابواسحاق ابراهیم رفاعی به من حدیث کرد، گفت: استادم ابوعبدالله حسین بن حمدان خصیبی -نَضَّرَ اللَّهُ وَجْهَهُ- به من حدیث کرد گفت: استادم ابومحمد عبدالله بن محمد فارسی زاهد، معروف به جنان، به من حدیث کرد، گفت: استادم محمد بن جندب، یگانه زمان خویش -عَلَيْهِ السَّلَامُ- ، به من حدیث کرد، گفت: بر در خانه مولا حسن عسکری -عَزَّ عَزُّهُ- نشسته بودم که ناگاه نخعی فرا رسید. هنگامی که نشست، به او گفتم: ای ابویعقوب، درباره آب دهان میم که جلالت و تعظیم برای ذکر اوست در چشم معنی -عَزَّ عَزُّهُ- در روز قلعه خیبر چه شنیده‌ای؟ ابویعقوب نخعی گفت: معنی -عَزَّ عَزُّهُ- در آن زمان به واسطه میم ظهور کرد، پس میم که جلالت و تعظیم برای ذکر اوست همان معنی بود و معنی -عَزَّ عَزُّهُ- همان میم شد پس معنی -عَزَّ عَزُّهُ- در چشم میم آب دهان افکند، زیرا گفتار معنی و کردار او در میم نافذ و جاری است، و گفتار میم و کردار او در معنی نافذ نیست.