همان میم که جلالت و تعظیم برای ذکر اوست می‌باشد که به دانش تمام جهان هستی آگاه است.

مجلس بیستم در باب فرموده رسول خدا -عَزَّ عَزُّهُ- : همانا منبر من بر درگاهی از درگاه‌های بهشت است

ابوالفتح محمد بن حسن بغدادی -رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ- گفت: ابوالحسن علی بن عیسی جسری -رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ- به من حدیث کرد، گفت: استادم ابوعبدالله حسین بن حمدان خصیبی -نَضَّرَ اللَّهُ وَجْهَهُ- به من حدیث کرد، گفت: اسماعیل بن محمد حسنی به من حدیث کرد، گفت: سرورم ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- مرا نزد اسحاق فرستاد تا او را بیاورم. چون بر اسحاق وارد شدم، به او گفتم: ای ابویعقوب، همانا ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- به من فرمان داده است که نزد تو بیایم تا تو را با خود ببرم. پس به من گفت: به خدا سوگند، فرمان او بر من مطاع است اگر نبود که... پس به او گفتم: تو را به حق دین خدا، اگر چه نبود؟ گفت: اگر او برای ما بر همان مقام باب بودن ثابت می‌ماند، حتماً از او پیروی می‌کردیم، اما او ادعای مقام معنی کرده است. اسماعیل بن محمد گفت، پس به او گفتم: ای ابویعقوب، آیا این را از زبان تو بازگو کنم؟ گفت: شتاب مکن. پس گفتم: همانا رسول