و در این هنگام اسم از مسمای خویش جدا و متمایز گشت. پس این بنده شد و آن پروردگار؛ معنی -عَزَّ عَزُّهُ- کل شد و اسم -عَزَّ عَزُّهُ- جزء. سپس به او -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: روی آور، پس به سوی او بازگشت و به او پیوست، متصل شد و نه منفصل. پس سخنِ معنی -عَزَّ عَزُّهُ- به او این بود که بازگرد، پس اسم از مسمای خویش فاصله گرفت. بنابراین آغازِ میم که جلالت و تعظیم برای ذکر اوست از معنی -عَزَّ عَزُّهُ- بود و بازگشتِ او نیز به سوی اوست. همان‌گونه که صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: هر کس جایگاه‌های صفت را بشناسد، به قرارگاه معرفت دست یافته است. ای ابن جندب، این همان معرفت خداوند و دیانت اوست. پس هرگاه پروردگار از تو در این باره پرسید، بگو: ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- به من حدیث کرد؛ تا تو نجات یابی و من پاداش بگیرم.