کوه‌ها هستند، معنی به آنان فرمود: آیا جایز است که نام اعظم خود را که امیرالنحل و امیرالمؤمنین است به شما ببخشم تا به آن نامیده شوید؟ پس باب -مِنْهُ السَّلَامُ- ، یتیمان و منبئون از برداشتن این بار که همان امانت است سر باز زدند و از آن هراسیدند. اما انسان آن را برداشت و او همان دومی است که نخستین کسی در قبه هاشمیه بود که به نام امیرالمؤمنین نامیده شد. پس این همان امانتی است که خداوند به تو فرمان داده تا آن را به صاحبانش بازگردانی، یعنی به مؤمنان مستحقی که مشتاق و جویای آن هستند، و اینکه آنان را در شناخت خداوند تقویت کنی. و همچنین آن را یعنی توحید خداوند را به مستحقانی که مشتاق و جویای آن هستند القا نمایی، در صورتی که در آنان رشدی یافتی؛ همان‌گونه که او -جَلَّ ثَنَاؤُهُ- فرموده است: ﴿پس اگر در آنان رشدی یافتید اموالشان را به آنان بازگردانید﴾¹ یعنی آن مال و بهره‌ای که از شناخت و معرفت خداوند در نزد تو دارند، مانند سخن نخستِ ما که: ﴿همانا خداوند به شما فرمان می‌دهد که امانت‌ها را به صاحبانشان بازگردانید﴾² پدرم حمدان گفت: پس هنگامی که اسحاق این سخن را شنید، مبهوت ماند گویی سنگی در دهانش انداخته باشند. ناگاه اجازه ورود به پیشگاه مولا -عَزَّ عَزُّهُ- فرا رسید، پس جمعیت وارد شدند و من نیز با آنان وارد شدم. پدرم حمدان گفت: پس من درنگ کردم و در مجلس ماندم تا آنکه جمعیت بیرون رفتند. سپس پاسخ