السَّلَامُ- فرا رسید. پس جمعیت برخاستند و به او سلام کردند. هنگامی که نشست، به ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- گفتم: ای سرور من، من از اسحاق درباره فلان و بهمان پرسیدم و او به من چنین و چنان فتوا داد. پس ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- فرمود: آیا چنین گفتی ای ابویعقوب؟ گفت: بله. ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- فرمود: این شنیده تو از کیست؟ گفت: چنین از مولایمان جعفر صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است. ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- فرمود: ای اسحاق، مولا حسن عسکری -عَزَّ عَزُّهُ- در اینجا حضور دارد و تو می‌گویی: صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود؟ در حالی که او همان صادق است، او همان باقر است، او همان زین‌العابدین است، و او همان حسن و همان حسین -عَزَّ عَزُّهُمْ- است. سپس ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- فرمود: همانا مولا حسن -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: خیانت‌کارترین خائنان، کسی است که امانت را به خائن بازگرداند. و آیا کسی که حسین -عَزَّ عَزُّهُ- را کشته است، خائن نیست؟ و آیا کسی که به خدا کفر ورزیده است، خائن نیست؟ علاوه بر این، امانت همان است که پروردگار در کتاب خود یاد کرده و فرموده است: ﴿همانا ما امانت را بر آسمان‌ها، زمین و کوه‌ها عرضه داشتیم، پس از برداشتن آن سر باز زدند و از آن هراسیدند، و انسان آن را برداشت همانا او بسیار ستمکار و نادان بود﴾¹ همانا معنی -عَزَّ عَزُّهُ- به باب -مِنْهُ السَّلَامُ- که همان آسمان است زیرا هر آسمانی سلسل -مِنْهُ السَّلَامُ- است و به یتیمان -إِلَيْهِ التَّسْلِيمُ- که همان زمین هستند، و به منبئون (خبردهندگان) -عَلَيْهِمُ السَّلَامُ- که همان