مجلس شانزدهم: در باب بزرگ‌ترین نام برای معنی -عَزَّ عَزُّهُ-

ابوالفتح محمد بن حسن بغدادی -رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ- گفت: ابوعبدالله شیرازی به من حدیث کرد، گفت: ابوعبدالله حسین بن حمدان خصیبی -نَضَّرَ اللَّهُ وَجْهَهُ- از موثقان، از محمد بن جندب -عَلَيْهِ السَّلَامُ- یگانه زمان، به من حدیث کرد که: سرور ما ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- از خانه مولا -عَزَّ عَزُّهُ- سوار شد تا به منزل خویش برود. اسحاق به او گفت: گفته شده است که جعفر متوکل در معشوق موز کاشته و میوه داده است، و من دوست دارم آن را ببینم؛ پس ای ابوشعیب، آیا با من می‌آیی و همراهم می‌شوی تا موزی را که در معشوق کاشته شده ببینیم؟ پس ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- با اسحاق رفت و غلام خود را فرستاد تا به معشوق آب و غذا بیاورد. محمد بن جندب -عَلَيْهِ السَّلَامُ- گفت: پس آن دو با هم رفتند و ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- به جمعیت دستور داد تا با آنان همراه شوند. هنگامی که به معشوق رسیدند، ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- بر درِ بادگیر و برکه نشست، و اسحاق نیز پیش روی او و جمعیت هم در آنجا نشستند. و آب و غذا آورده شد تا اینکه عبدالنور (شراب روحانی) در میان جمعیت به گردش درآمد. در این هنگام اسماعیل بن محمد به اسحاق گفت: ای ابویعقوب، بزرگ‌ترین نام برای معنی -عَزَّ عَزُّهُ- چیست؟ اسحاق گفت: بزرگ‌ترین نام برای معنی -عَزَّ عَزُّهُ- ، الله است. ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- گفت: آیا تو این