زمان کفر خود، مؤمنی را گرامی داشته، یا او را یاری کرده، یا نیازش را برآورده ساخته، یا به او آب و غذا داده، و یا در یکی از احوال او را اکرام کرده است. پس هنگامی که مخالف در حالت مسخ‌شدگی و به شکل حیوانات ذبح‌شونده درمی‌آید پاداش نیکی‌هایی که با آن مؤمن کرده است به او داده می‌شود. پس او از حالت ذبح‌شوندگی و خواری مانند چهارپایی که بارهای سنگین می‌کشد و در آسیاب‌های خسته‌کننده و رنج‌آور می‌چرخد به حالت رفاه منتقل می‌شود؛ مانند یک باز یا شاهین و حیوانات مرفه و گرامی داشته شدهِ شبیه به آنها. و هنگامی که پاداش آن اکرامی را که در حق مؤمن کرده بود به طور کامل دریافت کرد، دوباره به همان عذاب بازگردانده می‌شود. و ادامه آیه آنچه را ذکر کردیم تصدیق می‌کند، آنجا که -عَزَّ وَجَلَّ- می‌فرماید: ﴿روزی که با بزرگ‌ترین یورش مؤاخذه می‌کنیم، ما انتقام‌گیرنده‌ایم﴾¹ و آن روزِ کشف (آشکار شدن حقایق) است که خداوند در آن مؤمنان را یاری می‌کند و مخالفانِ معاند را خوار و ذلیل می‌سازد. پس مولا -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: ابوشعیب بابِ من است که از طریق آن وارد می‌شوند، پس هر که باب بودن او را انکار کند، کافر شده است.