کرسی پایین‌تر از آن است، زیرا از طریق آن است که به سوی معرفت عرش ارتقا می‌یابند، و آن همان بابی است که عالم از طریق آن وارد سرای می‌شود. اسحاق گفت: پس معنای این فرموده او -عَزَّ وَجَلَّ- چیست که: ﴿کرسیِ او آسمان‌ها و زمین را در بر گرفته است﴾ در حالی که آسمان‌ها همان سلسل -مِنْهُ السَّلَامُ- است و زمین همان یتیم -عَلَيْهِ السَّلَامُ- ؟ ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- گفت: علمِ باب، ساکنان آسمان‌ها و ساکنان زمین، و عالم علوی و عالم سفلی را در بر گرفته است؛ و باب -مِنْهُ السَّلَامُ- به یتیم -عَلَيْهِ السَّلَامُ- و اهل مراتب -عَلَيْهِمُ السَّلَامُ- علم می‌بخشد، و عالم سفلی را به واسطه عالم علوی یاری و مدد می‌رساند. پس پروردگار درباره او خبر داده است که او آسمان‌ها و زمین را در بر گرفته است. و عرش، بالاتر و بهتر از اوست. و عالم، از میم که جلالت و تعظیم برای ذکر اوست جز به اندازه توان خود نشنیده‌اند، و چشم‌ها به میم که جلالت و تعظیم برای ذکر اوست ننگریسته‌اند جز به اندازه وسعت و توان خود. پس میم که جلالت و تعظیم برای ذکر اوست همان مُلک (پادشاهی) است، و معنی -عَزَّ عَزُّهُ- مالک آن است. این‌گونه معنی -عَزَّ عَزُّهُ- درباره او فرموده است: ﴿پربرکت و زوال‌ناپذیر است کسی که فرمانروایی به دست اوست و او بر هر چیزی تواناست﴾¹ پس کسی که چنین صفتی دارد، چگونه ممکن است کرسی باشد، در حالی که کرسی کوچک‌تر از عرش است؟