جگر تشنه، همان جوینده علمی است که با اشتیاق به توحید خداوند روی آورده است. این همان شخص تشنه‌کام است. پس تو علم را به او القا می‌کنی، با علم او را نجات می‌دهی و تغذیه می‌کنی. پس هرگاه علوم را به او بیاموزی و از آنچه نمی‌داند آگاهش سازی، برای تو در این کار پاداشی است. همان‌گونه که وسایط و رسولان گفته‌اند: ﴿پاداش من تنها بر عهده کسی است که مرا آفریده است﴾¹ و در جای دیگر: ﴿پاداش من جز بر عهده پروردگار جهانیان نیست ²﴾و در جای دیگر: ﴿پاداش من جز بر عهده خدا نیست ³﴾و در جای دیگر فرمود: ﴿بگو در برابر این رسالت، پاداشی از شما نمی‌خواهم، جز دوستی درباره خویشاوندان﴾⁴ و خویشاوندان، همان برادر دینی توست که وظیفه داری با او پیوند برقرار کنی، او را به خود نزدیک سازی، گرامی بداری و طعامش دهی. و بر فرزند نیز پاداشی است که پدرش (استاد) را اطاعت کند، به او ببخشد، او را اکرام نماید و شرافت بخشد، سخنش را تصدیق کند، در میان خانواده‌اش حافظ حرمت او باشد، از غیبت او جلوگیری کند، برای خشم او خشمگین شود و برای خشنودی او خشنود گردد. پس ای ابویعقوب، جگر تشنه این است؛ من این‌گونه از مولا -عَزَّ عَزُّهُ- شنیدم که فتوا می‌داد و می‌فرمود. فادویه کردی گفت: پس ابوشعیب -مِنْهُ