ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- به اسحاق گفت: خداوند -عَزَّ وَجَلَّ- می‌فرماید: ﴿بی‌عیب است و هیچ لکه‌ای در آن نیست﴾¹ یعنی از شک و پلیدی سالم و مبراست بدون هیچ عیبی که بر او خرده بگیرد، و حق او را جز شخص شکاک رد نمی‌کند. سپس او -عَزَّ وَجَلَّ- فرمود: ﴿پس آن را سر بریدند در حالی که نزدیک بود این کار را نکنند﴾² پس در ظاهر این آیه را به تو نشان داد، اما باطن آن این است که ما ماده گاو را دیدیم و آنان ندیدند، و ما آن را شناختیم و آنان نشناختند، و همانا ذبح و کشتن بر دو گونه است: با شمشیر یا با علم.

پس مولا -عَزَّ عَزُّهُ- تبسم کرد و در آن هنگام محمد بن جندب -عَلَيْهِ السَّلَامُ- گفت: پس آن ماده گاو چیست؟ ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: فاطر -عَزَّ عَزُّهَا- که ﴿بی‌عیب است و هیچ لکه‌ای در آن نیست﴾ یعنی هیچ عیبی در او نیست. پس مخالفان به او نگریستند و او را به چشم دیدند و پنداشتند که او دختر رسول خدا -عَزَّ عَزُّهُ- است، اما ندانستند که او آسمان‌ها، زمین و عوالم را شکافته و پدید آورده است، و او گوهر سرور ما محمد -عَزَّ عَزُّهُ- است. پس این صفتِ فاطر -عَزَّ عَزُّهَا- است نه صفت عایشه، در حالی که عایشه سراسر عیب است. و کسی که آفریننده خود را نشناسد، چه فضیلتی برای اوست؟ و چه رتبه‌ای دارد تا خالص و مصفا گردد؟