مصحف این‌گونه نوشته یافتیم، و سلیمان بن داوود -عَزَّ عَزُّهُمَا- نیز که او همان میم، که جلالت و تعظیم برای ذکر اوست، می‌باشد چنین نوشته است: ﴿همانا آن از سوی سلیمان است و همانا آن به نام خداوند بخشنده مهربان است﴾¹ ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- گفت: ای اسحاق، آیا در همین نامه از سلیمان روایت نشده است که: به نام خداوند بخشنده مهربان؟ پس آنچه را که می‌گویی روشن کن، زیرا ما عالم را عالم نمی‌نامیم مگر آنکه بداند چه می‌گوید و چه می‌شنود، و فقیه، فقیه نامیده نمی‌شود تا زمانی که آنچه را می‌گوید و می‌شنود به خوبی بفهمد. و ای اسحاق، یک حدیث که آن را روایت کنی و درکش کنی، بهتر از هزار حدیثی است که روایت کنی اما آن را نفهمی. ای اسحاق، من از تو درباره معنای این سخن که می‌گوید بسم الله الرحمن الرحیم می‌پرسم که چرا نگفت بسم الرحمن الرحیم الله، اگر همه آنها یکی هستند و هیچ‌کدام بر دیگری برتری ندارد؟ اسحاق گفت: ما این‌گونه آن را می‌خوانیم و این‌گونه خوانده شده است و ما آن را این‌گونه در مصحف دیده‌ایم. پس مولا -عَزَّ عَزُّهُ- به ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- فرمود: بگو، خداوند کارت را آسان گرداند، که تو از زبان ما سخن می‌گویی و به ما بازمی‌گردی، پس ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- گفت: هیچ اختلافی نیست که میم یعنی الله، اسمی برای معنی -عَزَّ عَزُّهُ- است، و اینکه حسن همان رحمان است، و اینکه حسین همان رحیم است، و اینکه این دو حاء دو نام لطیف هستند و اصل آن دو همان میم که جلالت و تعظیم برای