هنگامی که میم به واسطه او ظهور کرد. سپس ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- به سمت چهره مولا حسن عسکری -عَزَّ عَزُّهُ- چرخید و سجده کرد. در آن هنگام مولا -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: حسن همان رحمان است، و با دست به خود اشاره کرد، و فرمود: ﴿از او که آگاه است بپرس﴾¹ و با دست به ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- اشاره نمود. و ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- هنگامی که سر از سجده برداشت، به اسحاق گفت: از تو مسئله‌ای می‌پرسم که پاسخش خبر از گفته من درباره رحمان می‌دهد، و شروع به به چالش کشیدن او در پیشگاه مولا -عَزَّ عَزُّهُ- کرد در حالی که مجلس از تمام اهل معرفت که در سامرا بودند، پر بود. و به او گفت: ای ابویعقوب، آیا تو از کسانی هستی که می‌گویند الله همان رحمان، و او همان میم، و او رحیم است؟ اسحاق گفت: من چنین می‌گویم، و او خود نیز درباره خویش چنین خبر داده است آنجا که می‌فرماید: ﴿بگو الله را بخوانید یا رحمان را بخوانید، هر کدام را که بخوانید، نام‌های نیکو از آنِ اوست﴾² ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- گفت: ای اسحاق، پس این نام‌های نیکو از آنِ کیست؟ گفت: از آنِ معنی -عَزَّ عَزُّهُ- . ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- گفت: پس چرا گفتی و فتوا دادی که رحمان همان معنی -عَزَّ عَزُّهُ- است و اسما و صفات بر او واقع نمی‌شود؟ پس ای ابویعقوب، مسئله را به خوبی روشن ساز و بگو به چه علتی نویسنده با حذفِ کلمه الله، بسم الرحمن الرحیم نمی‌نویسد؟ اسحاق گفت: ما آن را در