آدم برگزیده است که فرشتگان مأمور به سجده بر او شدند﴿پس سجده کردند مگر ابلیس که سر باز زد و تکبر ورزید﴾¹ سپس مولا -عَزَّ عَزُّهُ- در قبه هاشمیه برای آنان ظهور کرد تا آنچه را در قبه آدمیه رخ داده بود به یادشان بیاورد، او -عَزَّ وَجَلَّ- فرمود: ﴿و چون به آنان گفته شود برای رحمان سجده کنید، گویند: رحمان چیست؟ آیا برای چیزی که تو فرمان می‌دهی سجده کنیم؟ و بر رمیدگی آنان افزود﴾² پس رحمان همان میم که جلالت و تعظیم برای ذکر اوست می‌باشد و اسما و صفات بر او واقع می‌شود. اسحاق گفت: پس معنای این فرموده او: ﴿خدای رحمان بر عرش استیلا یافت﴾ چیست؟ اگر او رحمان است، و او میم است، و او عرش است، پس بر چه چیزی استیلا یافته است؟ ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- گفت: چقدر راه برای کسی که آن را نمی‌شناسد طولانی است ای ابویعقوب! هنگام غیبت میم که جلالت و تعظیم برای ذکر اوست حسن بن علی -عَزَّ عَزُّهُ- چه کسی بود؟ اسحاق گفت: میم. ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- گفت: پس حسن در اینجا همان رحمانی است که بر عرش استیلا یافت، یعنی میم به واسطه او ظهور کرد. و اگرچه حسن، حسین، محسن، و فاطر -عَزَّ عَزُّهُمْ- همان میم که جلالت و تعظیم برای ذکر اوست می‌باشند، و او در ظاهر پنج تن است، اما در باطن، آنها همان میم که جلالت و تعظیم برای ذکر اوست هستند. پس حسن همان رحمان است