فادویه کردی گفت: پس از او دست کشیدم تا آنکه نمیری -مِنْهُ السَّلَامُ- و نخعی در پیشگاه مولا -عَزَّ عَزُّهُ- در خانه ایشان حاضر شدند. پس به مولا -عَزَّ عَزُّهُ- عرض کردم: ای مولای من، من از اسحاق درباره: ﴿خدای رحمان بر عرش استیلا یافت﴾پرسیدم. پس او گفت: رحمان همان معنی -عَزَّ عَزُّهُ- است و او در روز فتح مکه بر پشت میم که جلالت و تعظیم برای ذکر اوست بالا رفت. پس مولا -عَزَّ عَزُّهُ- به ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- فرمود: شنیده خود را از من درباره فرموده او -جَلَّ وَعَلَا- : ﴿خدای رحمان بر عرش استیلا یافت﴾روایت کن. پس ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- به اسحاق گفت: ای اسحاق، آیا تو این را روایت کرده‌ای؟ اسحاق گفت: بله. ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- گفت: همانا این پاسخی باطل است. آیا تو از کسانی هستی که می‌گویند اسما و صفات بر میم که جلالت و تعظیم برای ذکر اوست واقع می‌شود یا بر معنی -عَزَّ عَزُّهُ- ؟ اسحاق گفت: اسما و صفات بر میم واقع می‌شود و بر مولا -عَزَّ عَزُّهُ- هیچ اسم و صفتی واقع نمی‌گردد. ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- گفت: پس چرا او را رحمان نامیدی اگر اسما و صفات بر او واقع نمی‌شود؟ علاوه بر این، سوره طه پیش از فتح مکه نازل شده است، و این ماجرا در روز فتح رخ داد؛ پس هر کس بگوید که طه در روز فتح نازل شده، قطعاً دروغ گفته است. و رحمان همان میم که جلالت و تعظیم برای ذکر اوست می‌باشد، و معنی -عَزَّ عَزُّهُ- به سجده کردن برای میم -عَزَّ عَزُّهُ- فرمان داد. پس سجده برای میم که جلالت و تعظیم برای ذکر اوست می‌باشد و عبادت برای معنی -عَزَّ عَزُّهُ- است، زیرا میم همان