زیرا این یکی برای چیزی اهلیت یافته که آن دیگری اهلیت آن را نیافته است. پس بر این اساس عمل کن. پس مولا -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: علم خود را از ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- بگیرید، زیرا او بابِ من است که از طریق آن وارد می‌شوند.

مجلس پنجم در باب فرموده او -عَزَّ وَجَلَّ- : ﴿خدای رحمان بر عرش استیلا یافت﴾

درباره فرموده او تعالی: ﴿خدای رحمان بر عرش استیلا یافت﴾¹، ابوالفتح محمد بن حسن -رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ- گفت: ابواسحاق ابراهیم رفاعی در انطاکیه به من حدیث کرد، گفت: استادم ابوعبدالله حسین بن حمدان خصیبی -نَضَّرَ اللَّهُ وَجْهَهُ- به من حدیث کرد، گفت: ابومحمد عبدالله جنان از اسماعیل بن محمد حسنی به من حدیث کرد، گفت: فادویه کردی به من حدیث کرد گفت: در مطیره از اسحاق درباره فرموده او -عَزَّ وَجَلَّ- : ﴿خدای رحمان بر عرش استیلا یافت﴾پرسیدم. اسحاق به فادویه گفت: عرش همان میم که جلالت و تعظیم برای ذکر اوست می‌باشد، و معنی -عَزَّ عَزُّهُ- ، یعنی رحمان، در روز فتح مکه هنگامی که بت‌ها را از بام کعبه به زیر افکند، بر پشت میم -عَزَّ عَزُّهُ- بالا رفت.