مجلس سی و ششم: درباره باب بودن ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ-

ابوالفتح محمد بن حسن بغدادی -رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ- گفت، ابوالقاسم علی بن احمد طبرانی با اسناد خود از راویانش -قَدَّسَهُمُ اللَّهُ- برایم حدیث کرد که: اسحاق احمر بر مولایمان حسن عسکری -عَزَّ عَزُّهُ- وارد شد، و در حضور ایشان ابوشعیب محمد بن نصیر -مِنْهُ السَّلَامُ- بود. پس مولایمان -عَزَّ عَزُّهُ- در حالی که اسحاق پیش روی او ایستاده بود، با دست خود به سرورمان ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- اشاره کرد و فرمود:

نشانه راه راست برای جوینده‌اش آشکار است و می‌بینم که دل‌ها نسبت به راه راست در کوری به سر می‌برند و به راستی از هلاک‌شونده‌ای در شگفتم که راه نجاتش موجود است، و به راستی از کسی که نجات یافت در شگفتم

مولایمان -عَزَّ عَزُّهُ- با این سخن اراده فرمود تا حجت را بر اسحاق و پیروانش ثابت کند، زیرا ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- باب او و راه اوست، و با اقرار به باب بودن او، نشانه راه راست و مسیر به سوی مولا -عَزَّ عَزُّهُ- می‌باشد. و هلاک‌شونده، اسحاق احمر است، زیرا راه نجات او موجود است اما او از آن روی برمی‌تابد، و این به دلیل گمراهی و انحراف از حقی است که در هر قبه‌ای در او وجود دارد.