مجلس سی و چهارم: درباره باب بودن ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ-

ابوالفتح محمد بن حسن بغدادی -رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ- گفت، شیخ ثقه ابوالحسین محمد بن علی جلی -قَدَّسَ اللَّهُ رُوحَهُ- از استادش ابوعبدالله حسین بن حمدان خصیبی -نَضَّرَ اللَّهُ وَجْهَهُ- از محمد بن اسحاق مطیری از پدرش اسحاق برایم حدیث کرد، گفت: محمد بن جندب -عَلَيْهِ السَّلَامُ- توقیعی را برای من خواند که برای شیعیان از جانب سید ابومحمد حسن عسکری -عَزَّ عَزُّهُ- صادر شده بود، که چنین است: همانا محمد بن نصیر باب ما و حجت ما بر مؤمنان است، و نوری برای آنان در تاریکی‌های شک و شرک می‌باشد، و او مرواریدی پنهان در جایگاه امانت، و بابی از باب‌های ماست، پس هر که در او شک کند و سخنش را رد نماید، پس لعنت خدا بر او باد.