مجلس سی و دوم درباره سخن او -عَزَّ وَجَلَّ- و گفتند: پروردگارا، ما از سروران و بزرگان خود اطاعت کردیم، پس آنان ما را از راه به در بردند

ابوالفتح محمد بن حسن -رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ- گفت، ابوعبدالله شیرازی برایم حدیث کرد، گفت از ابوعبدالله حسین بن حمدان خصیبی -نَضَّرَ اللَّهُ وَجْهَهُ- درباره سخن خداوند -جَلَّ ثَنَاؤُهُ- پرسیدم که: ﴿و گفتند: پروردگارا، ما از سروران و بزرگان خود اطاعت کردیم، پس آنان ما را از راه به در بردند * پروردگارا، آنان را دو چندان عذاب ده و لعنتی بزرگ بر آنان بفرست﴾¹ پس گفت: از استادم ابومحمد عبدالله بن محمد جنان -قَدَّسَ اللَّهُ رُوحَهُ- درباره این آیه پرسیدم، پس گفت: یتیم دین خدا محمد بن جندب -عَلَيْهِ السَّلَامُ- برایم حدیث کرد، پس گفت: از مولا حسن -عَزَّ عَزُّهُ- درباره این آیه پرسیدم، پس فرمود: آن دو زازمد و سکد هستند، همان‌گونه که از امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- درباره آن دو پرسیده شد، پس فرمود -عَزَّ عَزُّهُ- : به خدا سوگند آن دو همان دو امین و دو سرور هستند. محمد بن جندب -عَلَيْهِ السَّلَامُ- گفت: پس از پیشگاه مولایم -عَزَّ عَزُّهُ- بازگشتم، که حسن بن منذر مرا دید، پس بر من سلام کرد، من نیز جواب سلامش را دادیم، و به او گفتم: از کجا می‌آیی؟ گفت: از نزد سرورم ابویعقوب اسحاق. پس سخن او مرا به خشم آورد و