از پشت‌هایشان گرفت: ذریه آن‌ها را و ذریه: عالم مزاجی خاکی است. پس میم -عَزَّ عَزُّهُ- ای اسحاق، جایگاهی نزد معنی -عَزَّ عَزُّهُ- دارد که هیچ وصف‌کننده‌ای نمی‌تواند به نیکی آن را وصف کند، و هیچ یادکننده‌ای نمی‌تواند آن را یاد کند، و هرچه میم -عَزَّ عَزُّهُ- را به چیزی یا فضیلتی وصف کنی، پس میم -عَزَّ عَزُّهُ- بزرگتر از آن چیزی است که وصف کردی و نعت گفتی و یاد کردی، پس چگونه میم -عَزَّ عَزُّهُ- در عالم مانند عالم باشد، در حالی که او الله، نامی برای معنی -عَزَّ عَزُّهُ- است، و الله آفریننده همه چیز است، پس آیا کسی را که دارای این صفت و این جایگاه از معنی -عَزَّ عَزُّهُ- است، او و دومی را در یک جایگاه قرار می‌دهی؟ بله، و با این سخن بر تو لازم می‌آید که فرشتگان از میم -عَزَّ عَزُّهُ- قدیمی‌تر باشند، چون تو او را خلیفه قرار دادی، آنجا که می‌فرماید -عَزَّ وَجَلَّ- : ﴿من در زمین جانشینی قرار خواهم داد، گفتند: آیا در آن کسی را قرار می‌دهی که در آن فساد کند و خون‌ها بریزد، در حالی که ما با ستایش تو تسبیح می‌گوییم و تو را به پاکی می‌ستاییم؟﴾¹ وای بر تو ای اسحاق، چه کسی فتوا داده که این سخن بر میم -عَزَّ عَزُّهُ- واقع می‌شود، و او مخاطب به آن است، که در این صورت فرشتگان و ابلیس را از او قدیمی‌تر قرار داده است، و برای تو شایسته‌تر آن است که بپرسی و فتوا ندهی. پس مولا