گفت: همانطور که علی بن ابی‌طالب -عَزَّ عَزُّهُ- بر خلاف برادران و خواهرانش شرافت یافت، اما اگر امیر به ما اجازه دهد که هر مردی از ما در منزل خود پاسخی در مورد خدیجه که نور از اوست بنویسد و دلیل خود را در پاسخش اقامه کند، ما امیر را حاکم بر خود قرار داده‌ایم، پس هر که حق را با او یافتی، به او بگو: حق با توست. پس به او گفت: نظر خوبی است ای ابوعبدالله. و استاد ما -نَضَّرَ اللَّهُ وَجْهَهُ- رساله‌ای را نوشت که به آن "خدیجیه" می‌گویند، و در نزد یارانش معروف و موجود است، پس هر که می‌خواهد بداند در آن چه گفته است، آن را طلب کند.

مجلس بیست و نهم درباره سخن او -عَزَّ وَجَلَّ- آیا من پروردگار شما نیستم؟

ابوالفتح محمد بن حسن بغدادی -رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ- گفت، ابوالطیب منشد برایم حدیث کرد، گفت ابوعبدالله حسین بن حمدان خصیبی -نَضَّرَ اللَّهُ وَجْهَهُ- برایم حدیث کرد، گفت پدرم و استادم و سبب من به سوی خدا برایم حدیث کرد، و همچنین پدرم حمدان برایم حدیث کرد، هر دو گفتند: در مجلس مولا حسن عسکری -عَزَّ عَزُّهُ- حاضر شدیم، و اسحاق و ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- درباره چیزی مناظره می‌کردند که آغازش را درنیافتیم، بلکه ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- به اسحاق گفت: ای ابویعقوب، من از تو درباره مسئله‌ای