که از صورتِ دیداریِ معنی و آنچه درباره آن به هنگام نگرش مردم به حقیقتِ ماهیتش آنگاه که در بشریت آشکار گشت گفته شده، پرسیده شد. پس فرمود: همانا صورتِ دیداری که معنی با آن در بشریت برای آدمیان آشکار گشت، برای انس‌بخشی به آنان و از روی رحمت بود؛ پس ظهورش با آن صورت از جهتِ آنان بود و قدرت را از جهتِ خویش آشکار ساخت، پس قدرت راهنمایی بر او گردید، سپس از قدرتِ خویش سخن گفت، و سخن گفتنش به منزله شکافتن و گشودن از فروبستگی بود، و قدرت دلالت‌کننده بر غایتِ مقصود و نهایت بود، و سخن گفتن به منزله ظاهرِ او بود؛ پس این گفتار او که ظاهرِ من امامت و وصایت است ارجاع به سخن گفتنِ اوست، و باطنِ من غیبی است که درک نمی‌شود تمثیلی به قدرتِ اوست.
پرسشی درباره خدا که او چیست و نامش چیست؟
از عالم روایت شده است که از او درباره خدا پرسیده شد که او چیست و نامش چیست؟ پس به پرسش‌کننده فرمود: او خداست.پرسش‌کننده گفت: پس نامش چیست؟ عالم فرمود: او خداست. پرسش‌کننده گفت: آیا او نام است یا معنی؟ عالم فرمود: او معنی است. پرسش‌کننده گفت: ناگزیر برای معنی نامی لازم است که مردم