جبرئیل است. پس برای او اقرار کرد، اقرارِ آفریده‌ای جزئی برای آفریده‌ای کلی، پس او را به غایت پیوست و به نهایت آگاه ساخت و جامه مشیت خویش بر او پوشاند، و از آن برای او صفت و اسمی آشکار ساخت که همان یتیم اکبر و سببِ اقرب، مقداد است. پس خدا را به نامِ باب تسبیح گفت و به تقدمِ او اقرار نمود و امر را به او واگذار کرد، پس از تسبیح و اقرارش، نورِ جسم برای او آشکار گشت که از آن، یتیم اصغر، ابوذر است.
از او -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: محمد -عَزَّ عَزُّهُ- همواره پیش از آنکه نام‌ها و صفت‌ها را بیافریند، خدا را تسبیح و تقدیس می‌نمود، و همانا محمد -عَزَّ عَزُّهُ- غایتِ هر اسم و کلیتِ هر صفت است.
از عالم -عَزَّ عَزُّهُ- درباره حقیقتِ عینِ کلیه پرسیده شد، پس فرمود: او نوری است که فروبسته بود پس از هم شکافت، و جدا گشت پس شکاف برداشت، پس هر بخشش همانند کوهی بزرگ گردید.
از او -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: نام‌ها و صفت‌ها بر پدیدآمده دلالت می‌کنند، یعنی مکان، چرا که نام و صفت و چه کسی و چند و چه وقت و کجا بر آن وارد شده است، و ازل بی‌نیاز از آن است؛ و تنها عارف به نام نیازمند است تا او را بدان بخواند، و به صفت‌ها تا با آن‌ها بر وجود استدلال کند، تا طالبِ جوینده نیازمندِ دیدنِ