-عَزَّ عَزُّهُ- است، و مشرق، ابوطالب -عَزَّ عَزُّهُ- است، و مغرب، حسن -عَزَّ عَزُّهُ- است؛ چرا که او از ابوطالب طلوع کرد و در حسن غروب کرد و نهان گشت.

معنا و علت افکندن شبیه بر حنظله در واقعه کربلا

از شاب ثقه، ابوسعید میمون بن قاسم که گفت: شیخ ثقه، ابوالحسین محمد بن علی جلی برای من حدیث کرد و گفت: از شیخم ابوعبدالله الحسین بن حمدان خصیبی پرسیدم، به او گفتم: ای سرور من، اگر معنی -عَزَّ عَزُّهُ- شبیه خود را بر اسم و حجابش نیفکنده است، چگونه برای ما جایز است بگوییم معنی -عَزَّ عَزُّهُ- به هنگام آشکار ساختن غیبت در کربلا، شبیه خود حنظله بن سعد شبامی را برپا داشت، در حالی که او مولای ما حسین -عَزَّ عَزُّهُ- است؟ پس گفت: همانا معنی -عَزَّ عَزُّهُ- والاست آن‌که غایب نمی‌شود چون خواست غیبت را در کربلا آشکار سازد، به خواص اولیای خود گفت: چه کسی از شما کشته‌شدنی را که آشکار می‌سازم بر عهده می‌گیرد؟ پس همگان از پاسخ به او بازایستادند، مانند سخن امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- که: چه کسی لعنت شدن در راه مرا بر عهده می‌گیرد؟ پس جز عبدالرحمن بن ملجم سخنی نگفت، و همچنین حنظله گفت: من آن را بر عهده می‌گیرم ای مولای من، زیرا او برای این کار شایسته گردانیده و آفریده