سپس گفت: بخوان چه چیزی بر این لوح که بر روی قبر اوست نوشته شده است. پس آن را خواندم و دیدم بر آن نوشته شده است:

از دنیای پست برحذر باش، که همانا آن سرایی است که سرانجام فرزندان خویش را ویران و تباه می‌سازد.

سپس گفت: بخوان چه چیزی بر لوحی که در کنار اوست نوشته شده است. پس آن را خواندم و دیدم بر آن نوشته شده است:

مرا بس است امیر نحل، مولای ما، همان کسی که تمامی خلایق را آفرید و پدید آورد.

گفت: پس بیدار شدم و دوات و کاغذی برداشتم و شعر را نوشتم و به خاطر سپردم. احمد بن صدقه روایت کرده و سند آن را به محمد بن فرسان می‌رساند که گفت: هنگامی که به زیارت نجف رفتم، سرورم ابوعبدالله حسین بن حمدان خصیبی -نَضَّرَ اللَّهُ وَجْهَهُ- نامه‌ای را همراه من فرستاد، و از من خواست تا آن را بر قبر مولایمان امیرمؤمنان -عَزَّ عَزُّهُ- بیندازم، و او با این کار به درگاه مولایمان توسل می‌جست تا بینایی‌اش را به او بازگرداند. محمد بن فرسان گفت: پس در نامه نگریستم، ناگاه دیدم در آن این ابیات نوشته شده است: