قطعاً از زیانکاران خواهی بود؛ بلکه تنها خدا را بپرست و از سپاسگزاران باش﴾¹ پس گفتم: ایمان آوردم و تصدیق کردم ای مولای من، نه شک می‌کنم و نه شرک می‌ورزم. پس فرمود: خداوند تو را با گفتارِ استوار ثابت‌قدم بدارد. گواهی می‌دهم که من بنده‌ای از بندگان مولایم هستم، و شنیده و فراگرفته‌ام از ابومحمد بن عبدالله جنان جنبلانی، و او از کسانی است که دو امام یعنی علی و حسن عسکری -عَزَّ عَزُّهُمَا- را مشاهده کرده است و او نیز شنیده و فراگرفته از یتیم اکبر که همان مقداد -عَلَيْهِ السَّلَامُ- است، و اخبار از کسانی روایت شده که -رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ- دیده‌اند و از گذشتگانشان روایت کرده‌اند، و خداوند سلامتِ باقیماندگانشان را مستدام بدارد. و من به تو چیزی نیاموختم مگر آنچه از گواهانِ ثقه و مورد اعتماد آموخته‌ام، و درباره من غیر از این مگویید. سپس از هوش رفت، پس ما به شیون و زاری پرداختیم، آنگاه به هوش آمد و این ابیات را خواند:

ای آشکاری که از ما پنهان نمی‌گردی و ای باطنی که پیوسته یگانه و فرد است صفات آفریننده تو مرا بس است و باب تو که سلسل است، مایه ستایش و سپاس است دعوت‌کننده‌ات را اجابت کن و از ما درگذر و بر آنان که پیش و پس از این درگذشته‌اند رحم فرما.