نعمت خود را بر شما می‌افزایم﴾¹، و غیبت مکن مبادا هلاک شوی. سپس آغاز کرد و چنین سرود:

توکل من بر توست ای صاحب جلال خوشا به حال کسی که تو مولای او هستی خوشا به حال کسی که شب را ترسان و هراسان سر کرد و درد و بلای خود را به درگاه صاحب جلال شِکوه بُرد و او را هیچ بیماری و دردی نیست که از عشق او به مولایش بیشتر باشد هرگاه در تاریکی شب به زاری و نیایش خلوت کند خداوند او را اجابت کرده و سپس لبیک می‌گوید لبیک ای بنده من، که تو در پناه منی و همین صدا تو را بس است که ما آن را شنیدیم ای بنده من، صدای تو در میان حجاب‌های من در گردش است و ما امروز گناه تو را بخشیدیم.

به او گفتم: ای صندل، چیزی به من بیاموز که با آن به دیدار پروردگارم بروم. گفت: اگر چهار خصلت را کامل کنی که تمام‌کننده ده تاست، رستگار می‌شوی. گفتم: آن‌ها چیستند؟ گفت: هرگاه در راه ترسندگان از خدا گام برداری، و در منزلگاه‌های عارفان فرود آیی، و از توشه پرهیزگاران توشه برگیری، و از نور محبان روشنایی و فروغ ستانی.

سپس آغاز کرد و این ابیات را سرود: