پیکرهایشان از گناهان آسوده است. گفتم: ای صندل، بر من بیفزای. گفت: خداوند بندگانی دارد که روزه را دوست دارند، و از فرومایگان کناره گرفته‌اند، و به شناخت خداوندِ صاحب جلال و اکرام مشغول گشته‌اند. پس گفتم: ای صندل، بر من بیفزای. گفت: از دست‌رنج دست راست خود بخور، و از عرق جبین خود بنوش، و اگر نفس و یقین تو سست و ضعیف گشت، از پروردگارت یاری بجوی تا تو را یاری کند. پس گفتم: نیاز من در دست‌رنجِ دست راست و عرقِ جبین است، و هیچ نیازی به همنشینی با گمراهان، و نه در مشغول شدن به غیر پروردگار جهانیان ندارم. گفت:هرگاه چنین بود، پس درون را پاک ساز، تا از او بهره‌ای بزرگ و گران‌سنگ بیابی. گفتم: ای صندل نشانه مؤمن چیست؟ گفت: روزهایش روزه‌دار است، و شب‌هایش شب‌زنده‌دار، و اشتیاقش همیشگی است. پس گفتم: ای صندل، بر من بیفزای. گفت خداوند بندگانی دارد که در خلوت‌ها او را اطاعت کرده‌اند، پس پروردگار آسمان‌ها به آنان مباهات ورزیده، و نیکی‌ها را برایشان دوچندان کرده، و بدی‌ها را از آنان زدوده، و درجاتشان را بالا برده است؛ مردانی که بر کشتی‌های نجات سوار شده‌اند، به دلیل این فرموده خداوند والا که: ﴿و ما برخی از آنان را بر برخی دیگر درجاتی برتری دادیم﴾1 گفتم: ای صندل، بر من بیفزای. گفت: خداوند بندگانی دارد که او را طلب کردند پس او را یافتند و او را یافتند پس او را محقق ساختند، و نشستند پس حجاب‌ها از میان آنان و
1سوره زخرف، آیه 32