غیبت ابوالخطاب -مِنْهُ السَّلَامُ-

ابوسعید میمون بن قاسم طبرانی -قَدَّسَ اللَّهُ رُوحَهُ- از استادش ابوالحسین محمد بن علی جلی -قَدَّسَ اللَّهُ رُوحَهُ- از استادش ابوعبدالله حسین بن حمدان خصیبی -نَضَّرَ اللَّهُ وَجْهَهُ- روایت کرده است که سند را به صالح بن هلال کوفی -عَلَيْهِ السَّلَامُ- می‌رساند که گفت: شنیدم ام نهار عبدیه می‌گوید: ابوالخطاب -مِنْهُ السَّلَامُ- در اطراف خانه من و پایین منزل من کشته شد و شبی بسیار تاریک بود پس شب را از روی دلسوزی و شفقتی که بر او داشتم بیدار ماندم و نتوانستم چشم بر هم بگذارم تا اینکه شب سپری شد مگر اندکی از آن. پس خواستم که از پشت‌بام خانه‌ام پایین بیایم، پس با خود گفتم: این کار دیگر گذشته و تمام شده است. پس سوگند به حق کسی که عقل له و علیه او اقرار کرده است، هنوز از آنچه در ژرفای قلبم بود فارغ نشده بودم که دیدم ابوالخطاب -مِنْهُ السَّلَامُ- به درستی نشسته است و در حالی که چهره‌اش را با دنباله پیراهنی که بر تن داشت پاک می‌کرد می‌گفت: ﴿و کسی که خدا نوری برای او قرار نداده است، پس هیچ نوری برای او نخواهد بود﴾¹ پس به سوی یارانش اشاره کرد، پس پیرامون او همچون ماه‌های شب چهاردهِ برآمده برخاستند و نشستند، پس آغاز کرد و شروع به خواندن این شعر نمود: