آنان را با بوی خوش خود که در بهشت از آن تغذیه کرده بودند شادمان سازد. پس به اندازه ایمان مؤمن، روحش از بوی خوش آن لذت می‌برد، و در جسمش دوچندان می‌شود و به وجد می‌آید. و همانا بر همین اساس، هرگاه آن را بنوشد، او را درخشان می‌سازد و با روحش درمی‌آمیزد و او را شادمان می‌کند و بهشت و بوهای خوش آن را به یادش می‌آورد. پس اگر برای هر دردی از آن شفا جوید، او را شفا می‌بخشد، زیرا از روح خدا پدیدار گشته و به سوی او بازمی‌گردد.

همچنین از او -مِنْهُ السَّلَامُ- روایت شده است که از عالم -عَزَّ عَزُّهُ- درباره خمر پرسیده شد، پس فرمود: خمر دو گونه است: خمر حلال که همان نوشیدنی است، و خمر حرام که همانا شخص آن است که به خاطر او، نوشیدن آن بر هر کس که از هم‌سنخ و هم‌ریشه او باشد حرام شده است. گفتم: ای آقای من، بر علم من بیفزای. -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: او همان کسی است که خداوند -عَزَّ وَجَلَّ- درباره شخص او فرموده است: ﴿بی‌گمان ما انسان را در بهترین ساختار و قوام آفریدیم، سپس او را به پست‌ترین مراتب پستی بازگرداندیم﴾¹ گفتم: ای آقای من او کیست؟ -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: ابابکر، در بهترین قامت، یعنی در بهترین صورت آفریده شده و نطفه محمد بن ابی‌بکر در صلب او بود، پس