با اسناد صحیح روایت شده است که راوی گفت: حسن بن عبدالجبار برایم حدیث کرد و سند حدیث را به سرور ما مفضل بن عمر -مِنْهُ السَّلَامُ- رساند که از وی درباره عبد النور پرسیده شد که چرا عبد النور نامیده شده است؟ پس -مِنْهُ السَّلَامُ- فرمود: زیرا خداوند -جَلَّ ثَنَاؤُهُ- اسم را تکوین کرد، پس نورش را به نور خویش، و ارکانش را به علم خویش تقدیس نمود، و از علم خود به او آموخت. پس او را تقدیس کرد و از خالصِ علم خویش ستونی از نور برپا داشت که آسمان‌ها و زمین برای آن روشن شد، در حالی که در برابر او نمایان بود. پس به او فرمان داد تا برای نوری که از آن پدیدار شده سجده کند پس سجده کرد و بنده فرمانبردار شد. و سجده او بر زمین نبود، و با صورت بر خاک نیفتاد، بلکه با پیشانی خویش برای نور او به خاک افتاد. پس نوری سرخ و روان از نور خدا گشت، و به آنچه از آن پدیدار شده بود بازگشت و به سوی او بازمى‌گردد. پس با سجده کردن عبد بنده شد، و به سبب ازلیت نور گشت، و از این رو عبد النور نامیده شد.

همچنین از ایشان -مِنْهُ السَّلَامُ- روایت شده است که فرمود: همانا عبد النور که از نور خداوند علی عظیم ساطع می‌شود، آن را در ظاهر و باطنِ زمینِ خویش ساکن گردانید و به آن فرمان داد تا به ارواح مؤمنانی که با روح و بوهای خوشِ آن تغذیه شده‌اند پناه برد، و درخشش و پرتوِ آن، کسانی را که در آنان ساکن می‌شود تغذیه کرد، و اینکه