ساکن گردانید، و انس و آسایش آنها را در عشق به باده قرار داد. پس چون بر روح مؤمن وارد شود، و بوی خوش آن، روح را آکنده سازد، روح به وجد می‌آید و روشن و گشاده می‌گردد تا جایی که همه چیز را در خود جای می‌دهد، و هیچ چیز نمی‌تواند آن را در خود جای دهد.

به همین اسناد، از ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: همانا خداوند گنجینه‌های شناخت خویش را گرد آورد و آنها را در سینه‌های عارفان به ودیعه نهاد، و بر آنها با سکوت قفل زد، و کلیدهای آن را راح قرار داد. پس چون آنها را بگشایی، آن گنجینه‌ها آشکار می‌شوند، و شنوندگانِ از عارفان را بی‌نیاز می‌سازند.

همچنین از ایشان درباره نوشیدن آن پرسیده شد، پس -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: برای شما در میان خودتان حلال است، و بر شما همراه با غیر خودتان حرام است.

-عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: کسی که در او تیرگی و ناخالصی است نباید عبد النور را بنوشد زیرا آن، صفا و تیرگیِ درون انسان را بیرون کشیده و آشکار می‌سازد.

همچنین از ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: اگر مردم می‌دانستند که در نوشیدن عبد النور چه نعمتی است، آن را غذای جان‌های خویش قرار می‌دادند، چرا که آن برای کسی که آن را بشناسد داروست، و برای کسی که بدان جاهل باشد درد و بیماری است.