و از او بیزاری جوید، و حق برادر مؤمن خویش را بشناسد، و از مردم درخواست نکند حتی اگر در حالت نیازمندی و کفاف جان سپارد.

به همین اسناد: همانا مؤمن نه جداست و نه پیوسته، خشنودی او خشنودی خداست و خشم او خشم خداست.

روایتی درباره قضا و قدر

از حسن بن ابی‌حسن روایت شده است که نامه‌ای به مولای ما حسن دیگر عسکری -عَزَّ عَزُّهُ- نوشت و در آن گفت: ای فرزند رسول خدا -عَزَّ عَزُّهُ- ، سخن درباره قضا و قدر بسیار شده است، پس آنچه نزد شماست را به ما بشناسان. پس مولای ما -عَزَّ عَزُّهُ- در پاسخ او نوشت: بسم الله الرحمن الرحیم. کسی که به قضا و قدر الهی راضی نباشد بی‌گمان کفر ورزیده است، و کسی که گناه خود را به خداوند حواله دهد، بی‌گمان فجور و پرده‌دری کرده است، زیرا خداوند -عَزَّ وَجَلَّ- با اکراه و اجبار اطاعت نمی‌شود و کسی با غلبه بر او نافرمانی‌اش نمی‌کند. پس کسی که طاعات را انجام دهد، هیچ فعلی میان او و طاعات حائل نمی‌شود، و کسی که انجام ندهد، چه کسی او را بر آن مجبور کرده است؟ و اگر خداوند -جَلَّ وَعَلَا- خلق را بر اطاعت مجبور می‌ساخت، پاداش را از