کرد و در سجده‌اش گفت: منزه است کسی که جوینده او در او او را می‌بیند، منزه است کسی که معبودِ پرستندگان خویش است، پس از او می‌شنود، زیرا او یگانه او در میان آفریدگانش است، و نیرومند در او از میان تمام آفریدگانش است، و چشم بینای او در اوست. منزه است کسی که هرگاه چشمی را بردارد، چشم دیگری را جایگزین سازد، و هرگاه مرتبه‌ای را از برگزیده‌ای خالی کند، آن را با برگزیده‌ای دیگر آباد گرداند، و او بلندمرتبه و بزرگ است.

مشتاقِ او در کجا او را می‌یابد؟

از علی بن محمد، از جعفر بن محمد بن مالک فزاری، از محمد بن مهران، از ابراهیم بن قاسم، از ابوقتاده حرانی، از اوزاعی، از یحیی بن ابی‌کثیر، از ابوامامه باهلی، از ابن مسعود -عَلَيْهِ السَّلَامُ- که گفت: شنیدم رسول خدا -عَزَّ عَزُّهُ- می‌فرمود: بر خدا دروغ بسته است کسی که او را محدود سازد، یا او را در مکانی بیابد که از او نیست، یا او را به صفات غیر او توصیف کند، یا او را به چیزی نامد که از او جداست، یا به چیزی قائل شود که از او جدا گشته است، یا او را به چیزی جز آنچه خود را بدان شناسانده معرفی کند. منزه است کسی که ﴿دیدگان او را درنمی‌یابند، و او دیدگان را درمی‌یابد، و او