در علت توانگری و فقری که به مؤمن و کافر می‌رسد

از مفضل بن عمر -مِنْهُ السَّلَامُ- روایت شده است که گفت، به مولایم -عَزَّ عَزُّهُ- عرض کردم: مؤمنی را توانگر و مؤمنی را فقیر می‌بینم، و کافری را توانگر و کافری را فقیر می‌بینم و می‌خواهم بدانم به چه سبب مستحق این امر شده‌اند؟ پس فرمود -عَزَّ عَزُّهُ- : ای مفضل، اما مؤمن توانگر، همانا ظاهر و باطن ما را شناخت، پس به ظاهر و باطن ما عمل کرد، از این رو او را در دنیا و آخرت بی‌نیاز ساختیم. و اما مؤمن فقیر، همانا ظاهر و باطن ما را شناخت، پس به باطن ما عمل کرد و ظاهر ما را رها نمود، از این رو او را در دنیا فقیر ساختیم و در آخرت بی‌نیاز گرداندیم. و اما کافر توانگر، باطن و ظاهر ما را شناخت پس به ظاهر ما عمل کرد و باطن ما را واگذاشت، از این رو او را در دنیا بی‌نیاز ساختیم و در آخرت فقیر گرداندیم. و اما کافر فقیر، باطن و ظاهر ما را شناخت، پس نه به ظاهر ما عمل کرد و نه به باطن ما، از این رو او را در دنیا و آخرت فقیر ساختیم.

از عالم -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: آیا مؤمن حیا نمی‌کند که خدمتکاری داشته باشد در حالی که برادرش نیازمند کسی است که به او خدمت کند؟