اینجا بمانی؟ چرا که خداوند -عَزَّ وَجَلَّ- خیر فراوانی روزیِ من کرده است تا تو را نیز شریک سازم. گفت: من همین اکنون از نزد تو خارج می‌شوم. گفتم: به کجا ای برادر؟ گفت: به آسمان. گفتم: پس به من سفارشی کن. گفت: آری، تو را به بهترین و فشرده‌ترین سفارش در دو خصلت وصیت می‌کنم، پس آن‌ها را فرومگذار، که در آن دو به هدف می‌رسی و با آن‌ها می‌بینی. گفتم: آن دو چیست خداوند تو را رحمت کند؟ گفت: عهد و پیمان در عالم اَظِلّه و بر تو باد به ژرف‌اندیشی و مبالغه در معرفت. همانا مبالغه در معرفت در نزد خداوند -عَزَّ وَجَلَّ- ، والاتر از مبالغه در علم و عمل است، زیرا خداوند -عَزَّ وَجَلَّ- از اعمال بندگانش بی‌نیاز است، و از بندگانش تنها شخص شاکر از آنِ اوست. گفتم: شاکر کیست؟ گفت: شخص عارف، زیرا عارف از عالِمِ پرتلاش برتر است. گفتم: خصلت دوم چیست؟ گفت: بر تو باد به نیکی کردن به برادران، هیچ مانعی نباید تو را از آن بازدارد، که همانا این تجارتی نیکوست. و آفت‌ها را با نیکی به برادران دفع کن، و با هیچ‌یک از آنان روبرو مشو مگر با فروتنی در برابر او، حتی اگر در آیین و شرافت از تو پایین‌تر باشد. پس اگر تو سفارش مرا حفظ کنی، خداوند امور مهم دنیا و آخرتت را برایت کفایت می‌کند، و خداوند -عَزَّ وَجَلَّ- پشتیبان هر تجارتی است. آگاه باش که من خیر دنیا و آخرت را در یک جمله برایت گرد آوردم: همانا بیشتر آفت‌هایی که در جان‌ها، اموال و فرزندانِ برادران ما که خداوند حفظشان کند به آنان می‌رسد، ناشی از کوتاهی و تقصیری است که آنان نسبت به برادرانشان روا می‌دارند.