او گفت -مِنْهُ السَّلَامُ- : هر کس برادر مؤمن خود را خوار کند، خداوند -عَزَّ وَجَلَّ- او را خوار می‌سازد. با آنان مهربانی کنید، به آنان عطا نمایید، بر آنان رحم آورید، و تا جایی که توان دارید با آنان مواسات و همیاری کنید. چیزی را که طاقت آن را ندارند بر آنان تکلیف نکنید، آنان را بزرگ بدارید، یاری‌شان کنید، و آنان را در میان دشمنان ستمکار خدا پراکنده و تنها رها نسازید.

او گفت -مِنْهُ السَّلَامُ- : هر کس برادر مؤمن خود را طعام دهد، خداوند او را طعام می‌دهد، روزی‌اش را می‌گسترد و پاداشش را به کمال ادا می‌کند.

او گفت -مِنْهُ السَّلَامُ- : هر کس برادرش را بپوشاند، خداوند در روزی که عیب‌ها و شرمگاه‌ها آشکار می‌شود، جامه‌ای به او می‌پوشاند که با آن عیبش پوشیده بماند.

او گفت -مِنْهُ السَّلَامُ- : هر کس به برادرش آب بنوشاند و او را سیراب کند، خداوند در روز تشنگیِ بزرگ، از آب خنک و گوارا به او می‌نوشاند.

از عالِم -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمودند: هر کس درباره برادر مؤمن خود آنچه را چشمش دیده و گوشش شنیده است بازگو کند، درندگان او را می‌خورند، گرگ‌ها او را می‌درند، گزندگان و حشرات زمین او را پاره‌پاره می‌کنند، و خداوند در روز قیامت او را برهنه و عریان برمی‌گرداند.