من، مرا آنجا که نهی فرمودی ندیدی، و آنچه را به من سفارش کردی فراموش نکردم، پس چرا مرا به گرفتاری و رنجی از جانب خود مبتلا می‌کنی که طاقت آن را ندارم؟ ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- فرمودند: زیرا تو هیچ یک از برادرانت را با بخشش مال خود شاد نکردی. عرض کرد: ای مولای من، برای من مقدور نبود و تو خود دانایی. فرمودند: اگر بخشش مال برایت مقدور نبود، آیا شیرینی زبانت، پاکی دلت و گام برداشتنت نیز مقدور نبود؟ اما شیرینی زبانت این است که با برادر مؤمن خود با سلام و وفاداری، با قلبی پاک، خویی پسندیده و چهره‌ای گشاده روبرو شوی، و خداحافظی‌ات با او نیز همان‌گونه باشد. و اما پاکی دلت این است که او را در غیابش مانند حضورش یاد کنی و از او غیبت نکنی. و اما گام برداشتنت این است که اگر برادرت از تو فاصله گرفت و دیر به دیدارت آمد تو به دیدارش بشتابی، و اگر از تو برآوردن نیازی را طلب کرد در انجام آن شتاب و پیش‌دستی کنی. پس اگر چنین کنی، جایگزینی برای بخشش مال تو خواهد بود. والسلام.
از اسماعیل بن محمد بن صدقه، از محمد بن سنان، از مفضل بن عمر روایت شده است که گفت: به مولایم -عَزَّ عَزُّهُ- عرض کردم: ماجرای مؤمنان چیست که برخی از آنان فقیر و برخی توانگرند؟ ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- فرمودند: همانا من در عالم اظله و پیش از آفرینش مادی، آنان را از جانب خود به سوی خود فراخواندم، پس گروهی در پاسخ