از مولایمان عالِم -عَزَّ عَزُّهُ- درباره سخن مولایمان جل جلاله که می‌فرماید ﴿پس برخی از آنان بر خویشتن ستمکارند﴾ پرسیده شد. ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- فرمودند: یعنی برخی از آنان با کوتاهی در حق برادرش، بر او ستم می‌کنند، زیرا جان و نفس مؤمن همان برادر اوست. و درباره این سخن که می‌فرماید ﴿و برخی از آنان میانه‌رو هستند﴾ فرمودند یعنی کسی که برپا دارنده حقوق برادرانش است. و درباره این سخن که می‌فرماید ﴿و برخی از آنان در کارهای نیک پیشگامند﴾ فرمودند: او کسی است که پیش از خود، در کارهای نیک به سوی برادرش می‌شتابد و از او آغاز می‌کند و وی را بر خویشتن ترجیح می‌دهد.

روایت شده است که برای مؤمن روا نیست چیزی از روزی‌های پاکیزه بخورد در حالی که برادرش در شهر و دیارش نیازمند است، مگر آنکه برای این کار از او اجازه بگیرد. پس همانا عین -عَزَّ عَزُّهُ- به سلسل -مِنْهُ السَّلَامُ- فرمود: ای اباعبدالله. او پاسخ داد: لبیک ای آقا و مولای من. ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- فرمودند: هیچ یک از مؤمنان، برادری از برادران خود را از چیزی از مال ناچیز دنیا منع نکرد، مگر آنکه خداوند او را در جان و مالش مبتلا ساخت، تا آنجا که او را نیازمند کسی کند که آن مال را با کراهت و بدون هیچ پاداشی در میان غیر مؤمنان پراکنده سازد. ﴿پس هر که می‌خواهد ایمان بیاورد و هر