حق مؤمن بر برادرش از کعبه، روزه و نماز برتر است

از او با همین اسناد از یحیی بن معین سامری، از ابوعلی بصری شیرازی، از مفضل بن عمر روایت شده است که گفت: بر مولایم امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- وارد شدم و عرض کردم: ای مولای من، کفاره اعمال چیست؟ ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- فرمودند: نیکی کردن به برادران. عرض کردم: ای مولای من، بیشتر بفرمایید. فرمودند: همانا حق مؤمن بر برادر مؤمنش، از خانه خدا، کعبه، اعتکاف، روزه و نماز برتر است. عرض کردم: ای مولای من، بیشتر بفرمایید. فرمودند: بذل و بخشش آبرو برای او، از بخشش مال برتر است در صورتی که مالی نداشته باشد. عرض کردم: ای مولای من، بیشتر بفرمایید. فرمودند: هر کس برادرش را در اموری که از او یاری خواسته است یاری رساند، خداوند به حق و به درستی به واسطه او بر فرشتگان مقرب می‌بالد و مباهات می‌کند، و سلام بر کسی که از هدایت پیروی کند و راه یابد و از عواقب هلاکت‌بار بهراسد.

استادم ابوعبدالله محمد بن عباس به من حدیث کرد، از کرخی، از ابوسمینه، از ابن سنان، از مفضل که گفت: مولایم -عَزَّ عَزُّهُ- فرمودند: هر کس به نزد ضد و دشمن خود شکوه کند، خداوند او را از سرانگشتانش آویزان کرده و از عطایای خویش محرومش می‌سازد، و هر کس از برادرش کناره‌گیری کند و روی بپوشاند، خداوند او را