شود. و همگی نوشیدند، سپس جام به همان حالت اولیه به سوی آنان بازگشت. پس آن را در هوا به پرواز درآورد، و چون به پرواز درآمد به آن نگریستیم و دیدیم که بالا می‌رود تا اینکه به جایگاهی رسید، و ناگهان سید قدیم در هوا درون گنبدی سرخ و مرواریدی بود که از آن مابین مشرق و مغرب روشن می‌شد و ناگاه بوی مشک ناب به مشام رسید. پس مولا جعفر -عَزَّ عَزُّهُ- ندا داد: ای محمد، به بندگان برگزیده و بزرگوار و نیکوکارم چیزی را نوشاندی که آن را بر فرومایگان نابکار حرام کرده‌ام. من آنان را در دنیا و آخرت هدایت نمودم، و بر فرومایگان نابکار غل و زنجیرها و بارهای سنگین نهادم و آنان را در سرگردانی وارد ساختم. در حالی که ما از آن گنبد سرخ و زیبایی و پرتو آن در شگفت بودیم، فرمود: همانا من شما را برگزیدم و با عطای خویش شما را نزدیک ساخته و مقرب درگاه خود گردانیدم. و اگر چنین نبود چشمان شما از نور این قدرت تاریک می‌شد و از شدت و هراس این صدا بیهوش می‌شدید، ولیکن من این را مایه کرامت شما و مایه خواری دیگران قرار دادم. پس آن را با شادکامی و سپاسگزاری بپذیرید، که این روز فزونی نعمت است. سپس تلاوت کرد: ﴿برای کسانی که نیکی کردند، پاداش نیک و افزون بر آن است، و چهره‌هایشان را سیاهی و خواری نمی‌پوشاند، آنان اهل بهشتند و در آن جاودانه خواهند بود﴾¹ سپس جام خالی به سوی ما بازگشت و چیزی از آن نوشیدنی در آن نبود. پس ابوالطیبات به یارانش فرمود: همانا این جام در خاندان‌های