بدین ترتیب چشمانم از من گرفته شد. پس بر این امر او را شکرگزاری کردم. سپس بر من توجه نمود و از او عفو و پوزش طلبیدم، پس از من درگذشت، و از او آمرزش خواستم و مرا آمرزید، و اکنون می‌گویم: به کرامت کسی که مرا عافیت بخشید و بینایی‌ام را به من بازگرداند، بنوشید.

از مولایمان امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمودند: مردم بندگان دنیا هستند، و آنان که با زبان‌های خود لغو و بیهوده می‌گویند، تا زمانی که روزی‌شان می‌رسد و معیشتشان برقرار است آن را حفظ می‌کنند، اما هنگامی که با آزمون‌ها سنجیده شوند، دین‌داران اندک می‌شوند، و چه بسیار اندک‌اند.

از عالِم -عَزَّ عَزُّهُ- درباره سخن خداوند متعال که می‌فرماید: ﴿برای آنان هر چه بخواهند در آنجا فراهم است و نزد ما افزون بر آن نیز هست﴾¹، پرسیده شد که معنای آن چیست؟ ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- فرمودند: نگاه کردن به خداوند در روز کشف و تجلی.