خطاب برای چه کسی حلال و برای چه کسی حرام است؟

روایت شده است که فردی از کسانی که مشاهده نموده و روایت کرده، گفت: در یکی از روزها به پیشگاه مولایم جعفر صادق -عَزَّ عَزُّهُ- وارد شدم، پس برای وجه پروردگارم سجده کردم و سرم را از سجده برداشتم و گفتم: ای مولای من، در فلان بن فلان رشدی احساس کرده‌ام و می‌خواهم آنچه را که سرورم به من القا فرموده به او القا کنم. گفت: پس مولایم چهره‌اش را از من برگرداند، و من به لرزه افتادم به گونه‌ای که هیچ بندی از بندهایم بر جای خود نماند، پس سه بار سجده کردم و گفتم: مولای من آیا رازی از تو فاش ساخته‌ام یا امری از تو را آشکار کرده‌ام؟ فرمود: ای کاش چنین بود و این سخن را نگفته بودی. گفتم: مولای من، آیا خطاب حلال است؟ فرمود: حلال است. گفتم: مولای من، آیا حرام است؟ فرمود: حرام است. گفتم: مولای من، به حق خودت بر خلقت، به من بشناسان که برای چه کسی حلال است و برای چه کسی حرام است، چرا که ما نمی‌دانیم برای چه کسی حلال و برای چه کسی حرام است؟ مولایم -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: اما حلال برای کسی است که ده تن از همسایگانش برای او گواهی دهند که ربا نمی‌خورد، و به زنا نزدیک نمی‌شود، و برای تباهی جاسوسی نمی‌کند، و سخن‌چین و دروغگو نیست، و در او نشانه‌ای از کتاب سبعین وجود ندارد، و منافق نیست، و خدا را به غیر خدا بدل نمی‌سازد. گفتم: مولای من، منافق کیست تا او را