رعایت کند، و هنگام بیماری عیادتش کند، و در تشییع جنازه‌اش حاضر شود، و هدیه‌اش را بپذیرد، و احسانش را جبران کند، و او را به نیکی یاری دهد، و دوستی‌اش را پاس بدارد، و تشنگی‌اش را برطرف سازد، و نیازش را برآورده کند، و گمشده‌اش را راهنمایی کند، و درخواست او را وساطت کند، و عطایش را کامل گرداند، و سلامش را پاسخ دهد، و سخنش را پاکیزه و نیکو گرداند، و به سوگندش عمل کند، و با او دوستی کند و دشمنی نورزد، و او را چه ستمگر باشد و چه ستم‌دیده یاری کند، اما یاری کردنش در حال ستمگری: او را از ستمش بازدارد، و اما یاری کردنش در حال ستم‌دیدگی: او را در گرفتن حقش کمک کند، و او را تسلیم نکند و خوارش نسازد، و از خیر برای او همان را بپسندد که برای خود می‌پسندد، و از شر برای او همان را ناخوش بدارد که برای خود ناخوش می‌دارد. سپس فرمود: همانا یکی از شما چیزی از حق برادرش را در سرای دنیا رها می‌کند، پس خداوند آن را از او مطالبه می‌کند و او را به دوزخ وارد می‌سازد.

از حسن بن علی بن محمد کوفی در تکریت در سال 340 هجری روایت شده که حدیث را به اساتیدش تا صادق -عَزَّ عَزُّهُ- می‌رساند که فرمود: همانا مؤمن از چهار خصلت در امان مانده است، و از چهار چیز خالی نیست، و چهار چیز به او داده شده است، و به چهار چیز شناخته می‌شود. اما آن چهار چیزی که از آنها در امان مانده است: پس مؤمن خود را خوار نمی‌کند، و با دست خود گدایی نمی‌کند، و از راه گوش خود